Papier Animé

Wie me op sociale media volgt, ziet af en toe een kort persoonlijk filmpje verschijnen. De bedoeling is om al deze korte filmpjes, die elk een periode uit mijn leven verbeelden, aan elkaar te rijgen tot een… kort filmpje (ik denk dat het zo’n 15 minuten lang wordt).

Het is prettig om zo te werken. Om iets groters te maken, maar daar toch regelmatig mee naar buiten te kunnen komen. Dat maakt het minder eenzaam. Want veel werk is het wel. Het maken van een éénminuut-filmpje kost me drie à vijf weken.

Zelf vind ik het interessant om een “langere” film te maken die modulair is, en op die manier ook ingekort kan worden. Maar al te graag wil ik hem gaan tonen op kunstendagen en evenementen. En zo kan ik het beeld een beetje toespitsen op de gelegenheid.

Even een tussendoortje.
Het is november maar de temperaturen blijven zacht. Toch hadden we al een eerste koude prik. Dat was vorige week, en op een van die avonden zat ik in mijn huisje. Het was pas zes uur, en ik had het gevoel nergens naartoe te kunnen. Dus schreef ik er een liedje over, en de avond erna begon ik aan een filmpje.
De koude prik is over, maar het liedje is er nog:

Hele schriften schrijf ik vol, met ideetjes, anekdotes en herinneringen.
Ik hou ervan om op die manier de dingen nog een keer mee te maken, het recycleren van je leven kan het aanzienlijk verlengen.

Soms liet ik me door die stukjes inspireren om tot kleine geanimeerde vertellingen te komen. Mijn leven is in geen enkel opzicht erg interessant, maar ik probeer juist om met alledaagse dingen te raken.

Graag zou ik nog van die korte stukjes animeren, en die dan aan elkaar rijgen tot een iets groter geheel. Deze week maakte ik een begin van dat geheel. Het is nog niet veel, maar het is een begin.

En dan nog een update over mijn boekje Oona. Ik dacht er ongeveer mee klaar te zijn, maar plots was ik niet meer tevreden. Daarom stop ik het in de diepvries tot het voorjaar, dan timmer ik eraan verder, tot ik er blij van word.

Wat een leuke workshop was me dat deze namiddag! Stopmotion in de Kettekeet in Leuven. Samen et Mieke Lamiroy en An en Anne van de bib. EN met een bende getalenteerde, gedreven kinderen en hun ouders!
Hierbij een compilatie van al de filmpjes. Geniet!

Gisteren was ik klaar. Met mijn boek. Het ligt bij de drukker en nu wacht ik ongeduldig op de proefdruk.
Tussendoor werkte ik ook aan een clipje. Een klein project, iets dat in mijn buik zat en dat eruit moest komen. Helemaal tevreden ben ik niet, maar ik heb grote behoefte om het gewoon te parkeren. Dat doe ik bij deze:

Nu duik ik weer in mijn schetsboeken, in stukjes die ik schreef. En ik zal nieuwe stukjes schrijven en tekeningen maken in de komende weken. Dit is mijn favoriete fase. Tot er weer iets naar me toestapt met de vraag of ik het wil afwerken.

Ik heb die droom over hoe ik zal zijn als ik heel oud ben.
Mijn handen vol getatoeëerd, in een lichtblauwe jurk zittend aan een vleugelpiano, het haar in een knotje. In die dagen zal ik niets anders meer doen dan ongestoord piano spelen.

In werkelijkheid speel ik niet zo goed piano, maar als ik me voorstel dat ik als oude dame zou tekenen, dan vind ik dat moeilijker. Natuurlijk zullen mijn ogen dan minder goed zijn, en ik zal wellicht ook wat bibberen. Dan lijkt het me meer haalbaar om mijn oude oren te laven aan de reusachtige klankkast van een vleugelpiano.

Ondertussen ben ik heel blij met mijn mooie buffetpiano. Ik speel dagelijks, maar het blijft eenvoudig. Ik schrijf kleine liedjes die zo simpel zijn dat ik ze goed kan spelen. Soms vloeien ze uit mijn buik, soms blader ik eerst wat in schetsboeken.
Het liedje dat ik hier post vloeide enkele jaren geleden uit mijn buik, omdat ik toen kampte met een hinderlijke angststoornis, die me toch ook inspireerde.

Deze week schreef ik een klein liedje, over van alles en niets. Zoek er niet te veel achter, het zijn ideeën, beelden, noten, die in me rondspookten, en die ik met grove steken aan elkaar vastmaakte om er grip op te krijgen.

Sommige liedjes zijn verhalen, zijn gedichten.
Dit lied van Joris Peeters is er zo één. Het voelt dan ook als een eer dat ik er een clip bij mocht maken.
Kijk, luister, en geniet!

Ik maak geen grote doorbraken en plant geen vlaggen op de maan. Maar ik heb geleerd om de blijdschap van kleine overwinningen te voelen. Daarom voel ik me blij.

Gisteren werkte ik een animatie af waarbij ik vertrok van een stukje dat ik ooit schreef. Het gaat om een warme herinnering, die ik probeerde te schilderen zoals ze in me huist.
In deze animatie combineer ik een vertelling met muziek die ik erbij maakte.
Dit multidisciplinaire geeft me het gevoel weer wat dichter te zijn gekomen bij mijn drang om wereldjes te maken.

Het technische deel blijft voor mij altijd het moeilijkste, maar toch ben ik blij met de vorderingen die ik maakte. Ik maakte gebruik van Stopmotion Studio, van Gimp, van Audacity en van Da Vinci Resolve. Toch hoop ik dat het manuele karakter overheersend blijft. Alles is evenwicht (en een beetje doorzetten).

De animatie kan je hier zien:

Fijne druppels op het raam.
23 augustus, maar vandaag begint de herfst.
Ze voelt als wollen dekens dit jaar, een warme tent om in te kruipen.
Om aan projecten te werken, ver weg van de boze wereld. En er alleen uit te komen, gekleed in zacht velours, met mooie laarsjes aan.